14 ciekawostek o edukacji w Dżibuti

Edukacja jest obowiązkowa dla dzieci w wieku od 6 do 16 lat, obejmując szkołę podstawową i część szkoły średniej.
System edukacyjny w Dżibuti dzieli się na 6 lat szkoły podstawowej, 4 lata szkoły średniej (lower secondary) i 3 lata szkoły wyższej średniej (upper secondary).
Średni poziom IQ wynosi 68.
W kraju tym jest 32,1% osób powyżej 15 roku życia, które nie potrafią czytać, ani pisać (około 285 048 osób).
Rok szkolny w Dżibuti rozpoczyna się we wrześniu i trwa do czerwca. System edukacyjny jest podzielony na trzy semestry.
Uczniowie są oceniani w skali od 0 do 20 punktów, gdzie 20 to ocena najwyższa, a minimalna ocena zaliczająca to 10.
Oficjalnymi językami nauczania są arabski i francuski, ale w praktyce francuski dominuje w szkołach publicznych. Arabski jest używany głównie w edukacji religijnej.
W Dżibuti większość szkół jest publiczna, ale istnieją także szkoły prywatne, które często oferują programy międzynarodowe.
W kraju prowadzi się wiele programów mających na celu zwiększenie liczby dziewcząt uczęszczających do szkoły, zwłaszcza na obszarach wiejskich.
Edukacja przedszkolna jest dostępna, ale nie jest obowiązkowa. Tylko część dzieci uczęszcza do przedszkoli, zwłaszcza w miastach.
W wielu szkołach brakuje podstawowej infrastruktury, takiej jak toalety, czysta woda czy wystarczająca liczba ławek, co wpływa na komfort uczenia się.
Oprócz szkół publicznych, w Dżibuti istnieją również madrasah – szkoły, które oferują edukację religijną w języku arabskim.
W Dżibuti wysoki odsetek dzieci, zwłaszcza dziewcząt, przerywa naukę przed ukończeniem szkoły średniej, co jest związane z ubóstwem, pracą dzieci i wczesnymi małżeństwami.
W stolicy, Dżibuti, znajduje się Uniwersytet w Dżibuti, który oferuje kierunki humanistyczne, naukowe i techniczne, jednak nadal brakuje kadr i nowoczesnych zasobów edukacyjnych.

Najgroźniejsze zwierzęta w Niemczech

Poznaj najgroźniejsze zwierzęta w Niemczech. Jakie niepozorne stworzenia stanowią największe zagrożenie dla człowieka? Przeczytaj zestawienie drapieżników i nosicieli chorób.

Odkrywanie Gdańska wolnym krokiem. Jak zwiedzać miasto bez pośpiechu

Nie każdy wyjazd musi wyglądać jak lista atrakcji odhaczanych w ekspresowym tempie. Gdańsk akurat wyjątkowo dobrze działa wtedy, gdy zwalnia się krok. To miasto nie wymaga pośpiechu. Najciekawsze momenty często pojawiają się pomiędzy głównymi punktami programu — podczas porannego spaceru nad Motławą, kawy wypitej przypadkiem w małej uliczce albo wieczoru spędzonego na ławce z widokiem na stoczniowe dźwigi.

Dżibuti edukacja