24 ciekawostki o zwyczajach w Korei Północnej

W dużych miastach, kobiety nie mogą jeździć na rowerach, a noszone przez nie spódnice, muszą zakrywać kolana.
Najważniejszym „zwyczajem” i fundamentem życia jest kult jednostki. W każdym domu, biurze i wagonie metra wiszą portrety Kim Ir Sena i Kim Dzong Ila. Dbanie o ich czystość jest obowiązkiem.
Największe święta państwowe to nie tradycyjne uroczystości, a urodziny wodzów: Dzień Słońca (15 kwietnia – urodziny Kim Ir Sena) i Dzień Błyszczącej Gwiazdy (16 lutego – urodziny Kim Dzong Ila). W te dni odbywają się masowe tańce i defilady.
Charakterystycznym zwyczajem są masowe pokłony przed pomnikami wodzów. Robią to wszyscy – od dzieci w wieku szkolnym, przez nowożeńców, aż po zagraniczne delegacje. To absolutny obowiązek.
Każdy dorosły obywatel musi nosić wpiętą w ubranie odznakę z wizerunkiem jednego lub obu przywódców. Jej brak jest traktowany jako akt politycznej niesubordynacji.
Zamiast niedzielnej mszy – obowiązkowe sesje studiowania ideologii dżucze. Uczestniczą w nich wszyscy, od dzieci po emerytów.
Kolektywizm jest wpisany w każdą dziedzinę życia. Poranna gimnastyka w zakładach pracy, wspólne sprzątanie ulic czy „dobrowolna” praca na polach ryżowych to codzienność.
System songbun to niepisany system kastowy, który dzieli społeczeństwo na trzy grupy (lojalną, chwiejną i wrogą) na podstawie pochodzenia i lojalności przodków. Przynależność do danej grupy decyduje o całym życiu – od miejsca zamieszkania, po dostęp do edukacji i żywności.
W kraju obowiązuje lista dozwolonych fryzur, zatwierdzona przez władze. Kobiety mają do wyboru około 18 stylów, a mężczyźni muszą strzyc włosy co 15 dni.
Nie ma wolności religijnej. Publiczne praktykowanie jakiejkolwiek religii poza państwowym kultem jest surowo karane.
Całe życie obywatela jest kontrolowane przez system inminban, czyli jednostek sąsiedzkich. Szef takiej jednostki wie wszystko o mieszkańcach i regularnie składa raporty władzom.
Wchodząc do metra w Pjongjangu, można zauważyć specjalne gabloty z gazetą „Rodong Sinmun”. Ludzie zatrzymują się, by w ciszy i skupieniu przeczytać najnowsze doniesienia i słowa wodza.
Ogromne wrażenie robią tzw. Masowe Gry (kiedyś znane jako Arirang) – niemal teatralny spektakl na stutysięcznym stadionie, w którym dziesiątki tysięcy idealnie zsynchronizowanych ludzi tworzy ruchome obrazy, sławiące partię i wodzów.
Podczas zwiedzania nie wolno robić zdjęć nieukończonym budowom, żołnierzom ani scenom pokazującym biedę. Każde zdjęcie musi być autoryzowane przez przewodnika.
W całym Pjongjangu nie zobaczysz ani jednej komercyjnej reklamy. Przestrzeń publiczna jest wypełniona wyłącznie propagandowymi muralami, plakatami i hasłami.
Mimo że tradycyjne święta, jak Księżycowy Nowy Rok (Seollal) czy Święto Żniw (Chuseok), są wciąż obchodzone, mają one charakter państwowy. Zamiast odwiedzać groby przodków, ludzie składają kwiaty pod pomnikami Kimów.
Małżeństwa są często aranżowane, choć nie jest to regułą. Ważne jest jednak, by partnerzy pochodzili z tej samej lub wyższej klasy songbun.
Publiczne okazywanie uczuć jest niemile widziane. Na ulicach nie zobaczysz par trzymających się za ręce.
Pikniki to jedna z niewielu dozwolonych i popularnych form rozrywki. W dni wolne rodziny i grupy znajomych masowo udają się do parków, by wspólnie jeść i śpiewać.
Prawdziwe życie w Korei Północnej toczy się na jangmadangach – nielegalnych, choć tolerowanych przez władze targowiskach. To tam można kupić jedzenie, ubrania, a nawet przemycone z Chin pendrive'y z południowokoreańskimi serialami.
Gotówka ma niewielką wartość. Prawdziwą walutą są towary, zagraniczne papierosy, alkohol i znajomości.
Przetrwanie zależy od jul – nieformalnych sieci powiązań i koneksji. Bez „pleców” nie da się załatwić niemal niczego. Dawanie łapówek urzędnikom, milicjantom czy żołnierzom jest powszechnym i akceptowanym zwyczajem, wręcz elementem systemu.
Największą tajemnicą i marzeniem wielu młodych ludzi jest oglądanie południowokoreańskich filmów i słuchanie K-popu. Jest to surowo karane, ale niezwykle popularne.
Wszyscy nauczyli się żyć w systemie podwójnych masek. Co innego mówi się i robi publicznie, a co innego myśli się w zaciszu własnego, nie zawsze bezpiecznego, domu.

Tygrysie Gniazdo i inne cuda Bhutanu – mistyczne miejsca Himalajów

Logistyka i realne koszty zwiedzania Bhutanu. Sprawdź, ile wynosi podatek SDF, jak fizycznie wygląda trekking do Paro Taktsang i co kryje Punakha Dzong.

Podstawy cyberbezpieczeństwa, które musi znać każdy cyfrowy nomada

Cyfrowi nomadzi są dziś znacznie częstszym widokiem niż kiedyś. Napędziła to normalizacja pracy zdalnej, a do tego coraz łatwiejszy dostęp do technologii i szybkiego internetu dla zwykłych ludzi. Na świecie są już miliony osób żyjących w tym stylu i większość pewnie powie ci, że nie zamieniłaby go na nic innego. Tyle że taka swoboda ma też drugą stronę.

Korea Północna zwyczaje